Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΝΤΥΣΙΜΟ




Συνήθως οι άνδρες δεν προσέχουν το ιδιαίτερα το ντύσιμο των γυναικών πολιτικών, εκτός αν αυτό τους εντυπωσιάσει είτε αρνητικά είτε θετικά.
Και τότε πάλι συνήθως το σχόλιο τους  είναι σύντομο ή και μονολεκτικό.
Πχ βλέποντας τις παραπάνω φωτογραφίες από αριστερά προς τα δεξιά, πολλοί έχουν αναφωνήσει : Μαμά μου!, παιδί μου!, θεέ και κύριε!
Το γυναικείο όμως μάτι έχει την ικανότητα να παρατηρεί πράγματα που ούτε περνούν ποτέ από το ανδρικό μυαλό, επισημαίνοντας  μάλιστα και την άμεση συσχέτιση της ενδυμασίας με την ανάλογη ανάγκη εμφάνισης της πολιτικού.
Έτσι η Πέπη Ραγκούση  στα ΝΕΑ έγραψε ένα απολαυστικό μεν, αλλά επίσης απόλυτα αποκαλυπτικό της γυναικείας ματιάς κείμενο, που συσχετίζει το ντύσιμο με την παρουσία μιας πολιτικού.


Τα βολάν της υπουργού


«Εκείνο το κρύο πρωινό του Ιανουαρίου του 2015, η τριαντάχρονη Εφη, βγαίνοντας από το σπίτι της, έριξε μια κλεφτή ματιά στον καθρέφτη της. Ήταν όμορφη και το ήξερε αν και η ίδια ποτέ δεν χρησιμοποίησε την ομορφιά της ως όπλο. Τα δικά της «πυρομαχικά» ήταν η αριστεία της στο πτυχίο Νομικής από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο μεταπτυχιακό της στο Δημόσιο Δίκαιο, η κομματική δράση της στον ΣΥΡΙΖΑ, η υποψηφιότητά της στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της παράταξης στις επικείμενες εκλογές και, φυσικά, τα αριστερά οράματά της. Εκείνη ειδικά την ημέρα όμως η ομορφιά της ήθελε σιγαστήρα. Θα κατέβαινε στον δρόμο για να μιλήσει σε απεργούς. Θα έπρεπε επομένως να αποπνέει μία σοβαρότητα, έναν αριστερό στυλιστικό μινιμαλισμό.


Η γκρεζ (ανάμεσα στο γκρι και το μπεζ) στρατιωτική γκαμπαρντίνα σε έβαζε γραμμή της έδινε αυτόν τον αέρα. Ενώ η οικολογική γούνα στον γιακά πρόσθετε μία υπαινικτική νότα τρυφερότητας και η σφιχτοδεμένη (όχι περασμένη από την αγκράφα) ζώνη υπενθύμιζε διακριτικά αλλά καθοριστικά τη θηλυκότητά της. Τα ολόισια μαλλιά τόνιζαν το ευθύβολο των λόγων της («Το δίκαιο το φτιάχνουν οι λαοί, δεν το φτιάχνουν οι τεχνοκράτες της τρόικας. Τόσον καιρό συνέβαινε αυτό γιατί ήμασταν σκυφτοί σύντροφοι… Αν σηκώσουμε κεφάλι θα είναι αυτοί σκυφτοί. Αυτό και τίποτα άλλο»). Το άλικο κραγιόν της (κοραλί το καλοκαίρι) ήταν το σήμα κατατεθέν της. Εξάλλου η Εφη ήταν μίας νέας κοπής κομμουνίστρια, μακριά από τα ενδυματολογικά κλισέ περί ταγαριών. Ιδανική για να ενσαρκώσει τη φιγούρα της σύγχρονης αγωνίστριας σε μια χολιγουντιανή ταινία. Ή την Κατερίνα, τη σύντροφο του Γιώργου Θαλάσση στον «Μικρό Ηρωα».


Θα μπορούσε να είναι απόσπασμα από ένα μυθιστόρημα (γυναικείας λογοτεχνίας) με έμπνευση την υπουργό Εργασίας. Που το πιο πρόσφατο κεφάλαιό του γράφτηκε την περασμένη Τρίτη όταν δέχθηκε στο γραφείο της τη βίαιη εισβολή μελών του ΠΑΜΕ. Ετσι η Εφη Αχτσιόγλου έγινε για άλλη μία φορά viral και παρά τη θύελλα που έχει ξεσηκώσει το υπό ψήφιση πολυνομοσχέδιο, με αιχμή του δόρατος τα άρθρα που αφορούν το υπουργείο της, βάζω στοίχημα ότι το μάτι των περισσοτέρων σκάλωσε - με θετικό πρόσημο - στη φιγούρα της υπουργού.
 Που είναι σίγουρα μια από τις ομορφότερες και τις πιο κομψές υπουργούς που έχουν περάσει ποτέ από ελληνική κυβέρνηση. Με τόσο σωστά επιμελημένη εμφάνιση σαν να θέλει, συνειδητά, να επιβεβαιώσει τον Οσκαρ Ουάιλντ που έχει πει: «Είναι λάθος να μην κρίνουμε τους ανθρώπους από την εξωτερική τους εμφάνιση. Το προφανές είναι το αληθινό».



Το προφανές εδώ είναι ότι η κυρία Αχτσιόγλου δεν ανακάλυψε την κομψότητα μετά την υπουργοποίησή της. (Αναρωτιέμαι μήπως η… υπουργοποίησή της είχε από πριν «ανακαλύψει» την κομψότητά της ως επικοινωνιακό ατού). Μοιάζει μάλιστα να έχει ένα φυσικό ταλέντο στη σημειολογία του ρούχου.


 Το υποδηλώνουν την επίμαχη ημέρα της εισβολής τα βολάν στην μπλούζα της και οι σκάλες στα μαλλιά της που εκπέμπουν πλέον «στρογγυλεμένες γωνίες».
Δεν ξέρω επίσης αν είχε κάτι στο μυαλό της όταν εμφανίστηκε σε τηλεοπτική εκπομπή φορώντας ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια της συλλογής ρούχων της Μαρέβα Μητσοτάκη.


Πάντως μοιάζει να ξέρει καλά αυτούς του κανόνες. Καλύτερα τουλάχιστον από τον Γιώργο Σταθάκη, που όσο κομψό κι αν είναι το κοστούμι του (που συνήθως είναι), όταν αρχίσει να μιλάει, σού δημιουργεί μια βεβαιότητα ότι από κάτω φοράει σαγιονάρες.





Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Η ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΜΑΤΑ ΧΑΡΙ





Είναι πολύ ενδιαφέρον πως, ακόμα και μετά 100 χρόνια από την εκτέλεση της, η Μάτα Χάρι, η πιο διάσημη χορεύτρια αλλά και κατάσκοπος του περασμένου αιώνα, καταφέρνει να βρίσκεται στην επικαιρότητα χάρις, όπως διαβάζω, σε μια έκθεση με προσωπικά της αντικείμενα, φωτογραφίες, λευκώματα, επιστολές, στρατιωτικά έγγραφα, η οποία φιλοξενείται στο Μουσείο του Φρίζλαντ στην πατρίδα της, το Λιβάρντεν, από την οποία θέλησε να φύγει σε ηλικία 18 ετών. (το άγαλμα στην πατρίδα της)


 Πενήντα πέντε αυθεντικά αντικείμενα καλούνται να συνθέσουν το δραματικό κοκτέιλ λάμψης και προδοσίας της ζωής της. Ανάμεσά τους και το τηλεγράφημα στο Βερολίνο από τον γερμανό στρατιωτικό ακόλουθο στη Μαδρίτη, σύμφωνα με το οποίο ο αξιωματούχος υπαινισσόταν ότι εκείνη, που τον αποπλάνησε, δέχτηκε να δουλέψει για τη γερμανική πλευρά. Αυτό ήταν που οδήγησε στη σύλληψή της και αποτέλεσε έγγραφο - κλειδί για την εξέλιξη της σύντομης δίκης της, ένα από τα ως τώρα απόρρητα ντοκουμέντα που έδωσε πλέον στη δημοσιότητα το γαλλικό υπουργείο Άμυνας λόγω της συμπλήρωσης ενός αιώνα από την εκτέλεσή της. Μαζί παρουσιάζονται η ομολογία της όπως και αποσπάσματα του ημερολογίου της, τα οποία ποτέ ως τώρα δεν είχαν δει το φως της δημοσιότητας.
Η έκθεση μάλιστα δεν είναι ο μοναδικός τρόπος που οι Ολλανδοί επέλεξαν να τιμήσουν ή να ξαναδούν τη ζωή και τη δράση της διάσημης συμπατριώτισσάς τους. Ήδη από πέρυσι το Εθνικό Μπαλέτο της Ολλανδίας ανέβασε παράσταση με θέμα τη ζωή της Μάτα Χάρι με ιδιαίτερη επιτυχία, ενώ ένα θεατρικό έργο που εστιάζει στο μυστήριο γύρω από τη δράση της περιοδεύει σε όλη τη χώρα με την υπογραφή του ηθοποιού και τραγουδιστή Τετ Ρόζενταλ.


Η  Margaretha Geertruida "Grietje" Zelle MacLeod, όπως ήταν το πραγματικό όνομα της Μάτα Χάρι, κόρη ενός Ολλανδού εμπόρου καπέλων γεννημένη το 1876,στο  Λιβάρντεν, «πρωτεύουσα» των βοοειδών και των γαλακτοκομικών της Ολλανδίας, έφυγε 18 χρονών από το σπίτι της και από την Ευρώπη, για την Ινδονησία, έχοντας  παντρευτεί μετά από αγγελία που διάβασε σε εφημερίδα,  τον μεγαλύτερης ηλικίας λοχαγό του ολλανδικού αποικιακού στρατού Ροδόλφο ΜακΛάουντ, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά.



Δυστυχώς όμως ο γιός της πέθανε επειδή ήπιε φάρμακο για σύφιλη, ή τον  δηλητηρίασε, όπως την κατηγόρησαν η νταντά που είχε.   Επιστρέφοντας από  τις Ολλανδικές Ινδίες ο σύζυγός της ζήτησε διαζύγιο κι έφυγε παίρνοντας μαζί του την κόρη τους.






Η Ζέλε απαρνήθηκε το πατρικό της όνομα και  συστηνόταν ως πριγκίπισσα από την Ιάβα κι άλλοτε ως κόρη ινδού ιερέα και άρχισε να εμφανίζεται στα σημαντικότερα κοσμικά κέντρα διασκέδασης στο Παρίσι καθώς και σε άλλες πρωτεύουσες της Ευρώπης, ως Ινδή χορεύτρια με το όνομα Μάτα Χάρι που σημαίνει στα ινδονησιακά «μάτι του πρωινού», δηλαδή ανατολή.




 Η εξωτική της εμφάνιση και η ιδιαίτερη χάρη που είχε σαν γυναίκα, οι χορευτικές της κινήσεις αλλά και οι τολμηρές για την εποχή και σχεδόν γυμνές εμφανίσεις της, δημιούργησαν τον κατάλληλο μύθο ώστε να σχετίζεται με υπουργούς ,στρατιωτικούς και μέλη της υψηλής κοινωνίας, με μερικούς από τους οποίους είχε αναπτύξει ιδιαίτερες σχέσεις, όπως με τον πάμπλουτο εργοστασιάρχη Guimet του οποίου διετέλεσε μετρέσα για μεγάλο διάστημα.  




Στις γυμνές της φωτογραφίες βάσισε ο σύζυγος της τους λόγους του διαζυγίου και την επιμέλεια από αυτόν της κόρης τους.
Το σαλόνι της  πάμπλουτης Νάταλι Κλίφορντ Μπάρνεϊ ήταν την εποχή της μπέλ επόκ τόπος συγκέντρωσης διανοουμένων όπως ο Ανατόλ Φρανς, ο Αντρέ Ζιντ, ο Μαρσέλ Προυστ, ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε, ο Πολ Βαλερί, ο Εζρα Πάουντ, η Κολέτ, ο Τ. Σ. Ελιοτ, ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, ο Ζαν Κοκτώ, ο Σόμερσετ Μομ κτλ



Σε αυτό η Μάτα Χάρι είχε χορέψει τρεις φορές στο σαλόνι αυτό, αφήνοντας άφωνους τους προσκεκλημένους, άνδρες και γυναίκες. Η Κολέτ, μάλιστα (ερωμένη της Μπάρνεϊ για ένα διάστημα, όπως  επίσης και η Εύα Πάλμερ Σικελιανού), η οποία ήταν από τους τακτικούς καλεσμένους, έγραψε πως μια φορά ο χορός της Μάτα Χάρι έφερε τους άνδρες και αρκετές γυναίκες «στα όρια της ευπρεπούς παρακολούθησης».
Ποια ήταν, όμως, αυτή η «φορά»; Μήπως όταν η Μάτα Χάρι μπήκε στο σαλόνι παριστάνοντας τη λαίδη Γκοντάιβα γυμνή επάνω σε ένα άλογο; Φημολογείται πως ήθελε να κάνει την είσοδό της επάνω σε ελέφαντα, ωστόσο η οικοδέσποινα αρνήθηκε, λέγοντας με φονικό σνομπισμό ότι υπήρχε ο κίνδυνος ο ελέφαντας να ρίξει τα μπισκότα από τα τραπέζια.
Ουσιαστικά ήταν αυτή που έκανε μόδα το στριπ τιζ καθώς αφαιρούσε τμηματικά τα ρούχα της εκτός από τον στηθόδεσμο, κατά πάσα πιθανότητα, λόγω του μικρού της στήθους.


Με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, λόγω του διαβατηρίου ουδέτερης χώρας που είχε ως Ολλανδή, μπορούσε σ΄ όλη τη διάρκεια του πολέμου να μετακινείται ελεύθερα από τη μία χώρα της Ευρώπης  στην άλλη.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να χρησιμοποιηθεί ως διπλός πράκτορας τόσο των Γάλλων όσο και των Γερμανών.


Οι πληροφορίες που έδινε και στους δύο ήταν ασήμαντες αλλά καθώς το 1917 η Γαλλία αντιμετώπιζε δυσκολίες στον πόλεμο οι Γάλλοι την συνέλαβαν ως κατάσκοπο των Γερμανών και την κατηγόρησαν πως ήταν υπεύθυνη για τον θάνατο 50.000 στρατιωτών χάρις  στις πληροφορίες που τους είχε δώσει.





Στην δίκη της, που κατέληξε στην θανατική της καταδίκη, παραδέχτηκε ότι έπαιρνε χρήματα από τους Γερμανούς,  αρνήθηκε όμως ότι τους παρείχε χρήσιμες πληροφορίες και είναι χαρακτηριστική η φράση που της αποδίδεται ότι είπε:
Α, πόρνη; Ναι, αλλά προδότρια, ποτέ!



Εκτελέστηκε στις 15 Οκτωβρίου 1917 ((3/10 στην Ελλάδα με το παλιό τότε ημερολόγιο) σε ηλικία 41 ετών, αρνούμενη να της δέσουν τα μάτια και αφού προηγουμένως έστειλε ένα φιλί στο 12μελές εκτελεστικό απόσπασμα! Οι 8 από τους 12 στρατιώτες αστόχησαν. Σύμφωνα με άρθρο το οποίο δημοσιεύθηκε στον «New Yorker» το 1934, φορούσε λευκά γάντια και τη στολή της αμαζόνας που της είχε χαρίσει η Μπάρνεϊ.
Η όλη ιστορία είχε αποκτήσει διεθνή δημοσιότητα και τις λεπτομέρειες της εκτέλεσης μπορεί να τις διαβάσει κανείς και στις Ελληνικές εφημερίδες της εποχής.






Το σώμα της μιας και δεν παραλήφτηκε από μέλη της οικογενείας της διατέθηκε για ιατρικούς σκοπούς και το κεφάλι της βαλσαμώθηκε και βρισκόταν στο Μουσείο Ανατομικής του Παρισιού τουλάχιστον μέχρι το 1954 γιατί έκτοτε αγνοείται η τύχη του.



Η ιστορία αυτής της μοναδικής  femme fatale μεταφέρθηκε στην οθόνη αρχικά το 1927 στην Γερμανία  (Mata Hari) το 1931 από το Χόλυγουντ με την Γκρέτα Γκάρμπο (Mata Hari) και αργότερα με την Ζαν Μορό ως   Mata Hari, Agent H21 (1964)  και την Σύλβια Κριστέλ  Mata Hari (1985). Επίσης η ιστορία της χρησιμοποιήθηκε σε 3 τουλάχιστον μιούζικαλ.

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΞΕΛΙΣΣΟΤΑΝ ΣΕ ΕΠΙΣΤΗΜΗ δ΄μέρος (τελευταίο)




Η ανακάλυψη του ραδίου, πριν να αντιληφθούν τα προβλήματα που μπορεί να προκαλέσει, οδήγησε σε μια  βιομηχανική παραγωγή  προϊόντων, για καθαρισμό μέχρι  παρασκευής ραδιενεργού πόσιμου νερού στο σπίτι που θα μπορούσε  να θεραπεύσει διάφορες ασθένειες.
Με την πάροδο του χρόνου  οι εργαζόμενοι που έφτιαξαν ραδιενεργά προϊόντα άρχισαν να πεθαίνουν η δε Μαρία Κιουρί πέθανε το 1934 από λευχαιμία προφανώς λόγω της έκθεσης της στην ακτινοβολία του ραδίου.


Αντίστοιχη άγνοια υπήρχε και για το κάπνισμα που όχι μόνο δεν μιλούσαν για τους κινδύνους από αυτό, αλλά μιλούσαν και για οφέλη στην υγεία από το κάπνισμα και μάλιστα εμφάνιζαν στις διαφημίσεις και γιατρούς που το επιβεβαίωναν!
 Σχετικές διαφημίσεις εκείνης της εποχής έχω δημοσιεύσει στα ποστ μου ΠΑΛΙΕΣ, ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΡΚΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΣΙΓΑΡΩΝ και  ΞΕΝΕΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΣΙΓΑΡΩΝ ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΌ.
Μάλιστα κατά το τέλος του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα, η εισπνοή του καπνού των τσιγάρων  προτάθηκε ως θεραπεία για το άσθμα!


Στο προηγούμενο αναφέρθηκε η χρήση χλωροφορμίου στον τοκετό της Βασίλισσας Βικτωρίας και ουσιαστικά από τότε αρχίζει να εδραιώνεται η αναισθησία.
Μέχρι τότε ως αναισθητικά χρησιμοποιούσαν το αλκοόλ και το όπιο.
Προηγουμένως από τον 12ο έως τον 15ο αιώνα δημοφιλές ήταν ένα παρασκεύασμα, που αναφέρεται και στον Άμλετ του Σαίξπηρ το “dwale.” Αυτό ήταν ένα  αναισθητικό μείγμα από χολή, μαρούλι, ξύδι, ρίζα βρυωνίας και κώνιο. Τα φυτά αυτά είναι δηλητηριώδη και η ανάμιξη τους με λάθος τρόπο οδηγούσε προφανώς  στον άλλο κόσμο τον ασθενή πριν να προλάβει ο τότε χειρουργός να δράσει σε αυτόν!


 Και άλλες ουσίες που ήσαν στην πραγματικότητα δραστήρια δηλητήρια είχαν χρησιμοποιηθεί ως φάρμακα, Ένα από αυτά ήταν και ο υγρός υδράργυρος που ήταν πολύ δημοφιλής θεραπευτική ουσία από την αρχαιότητα έως πρόσφατα.
Οι αρχαίοι Πέρσες και Έλληνες το χρησιμοποιούσαν ως αλοιφή και οι Κινέζοι αλχημιστές του δευτέρου αιώνα εκτιμούσαν τον υγρό υδράργυρο για την υποτιθέμενη ικανότητά του να αυξάνει τη διάρκεια ζωής και τη ζωτικότητα. Μερικοί μάλιστα θεραπευτές υποστήριζαν  ακόμη ότι με την κατανάλωση υδραργύρου, θείου και αρσενικού, θα μπορούσε κανείς να αποκτήσει αιώνια ζωή και την ικανότητα να περπατήσει στο νερό.
Δυστυχώς κανείς δεν περπάτησε στο νερό και αντί για αιώνια ζωή εξασφάλιζαν έναν εξαιρετικά οδυνηρό θάνατο.


Ο καλομέλας που περιέχει υδράργυρο χρησιμοποιήθηκε ως φάρμακο μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα ως καθαρτικό αλλά και θεραπεία των σεξουαλικώς μεταδιδομένων νοσημάτων όπως η σύφιλη.
Δυστυχώς οι παρενέργειες του περιλαμβάνουν αιματηρή διάρροια, νεφρική ανεπάρκεια, δυσκολία στην αναπνοή και ακόμη και εγκεφαλικές βλάβες.


Ένα άλλο γνωστό δηλητήριο που χρησιμοποιήθηκε ευρέως για αιώνες ως φάρμακο είναι το αρσενικό. Στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική είναι γνωστό ως Pi Shuang. Αποτελούσε το κύριο συστατικό σε πολλά πατενταρισμένα παρασκευάσματα, όπως πχ το Fowler's Solution που χρησιμοποιήθηκε για την θεραπεία της ελονοσίας και της σύφιλης μέχρι το 1950 ή το Donovan's Solution για την αρθρίτιδα και τον διαβήτη.
Τον 19ο αιώνα χρησιμοποιήθηκε για την θεραπεία της λέπρας και της ψωρίασης ενώ την Βικτωριανή εποχή χρησιμοποιούσαν το αρσενικό ως καλλυντικό, όπως επίσης κυκλοφορούσαν χάπια που περιείχαν αρσενικό, σε μικρές βέβαια ποσότητες και τα οποία  διαφημιζόντουσαν  ως βοήθημα απώλειας βάρους μέσω της αυξήσεως του μεταβολισμού.
Ευνόητο είναι ότι ή απλή υπέρβαση της δοσολογίας οδηγούσε σε σοβαρή δηλητηρίαση.


Το λάδι από φίδι είναι εδώ και αιώνες φάρμακο της παραδοσιακής κινεζικής ιατρικής για αρθραλγίες. Στην Αμερική έγινε γνωστό από τους κινέζους εργάτες που έφτιαχναν την διηπειρωτική σιδηροδρομική γραμμή οπότε το άλειφαν στην πονεμένη πλάτη τους.
Πάντως σήμερα έχουμε διαπιστώσει πως τα φίδια είναι μια πλούσια πηγή EPA (eicosapentaenoic acid), ένα ωμέγα-3 λιπαρό οξύ με αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες.


Εκτός όμως από τα φίδια δεν την γλύτωσαν και οι καρχαρίες!
Μια από τις πιο πρόσφατες εναλλακτικές θεραπείες για τον καρκίνο προέκυψε μετά την έρευνα την δεκαετία του 50 ενός ερευνητή του Χάρβαρντ, του Δρ John Prudden.
Η θεραπεία δεν προσέφερε τίποτα στην θεραπεία του καρκίνου και το μόνο που προκάλεσε ήταν η μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού καρχαριών.





Η άνοδος των προκατασκευασμένων φαρμακευτικών παρασκευασμάτων ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά του 19ου αιώνα. Θεράπευαν τα πάντα, από γρίπη και ουρική αρθρίτιδα μέχρι στομαχικές διαταραχές. Είχαν και μεγαλοπρεπείς ονομασίες, όπως  “Dr. Bosche’s German Syrup”  και “Green’s August Flower,” και ήταν συνήθως  παρασκευάσματα με ζάχαρη, άχρηστα βότανα και βάμματα από σκληρά ναρκωτικά. Ήταν σύνηθες τα πατενταρισμένα αυτά «φάρμακα» να περιέχουν  αλκοόλ και κοκαΐνη, ηρωίνη, ή μορφίνη.
Θεραπευτικώς δεν προσέφεραν τίποτα  αλλά σε έκαναν  να νιώθεις υπέροχα!



Το πρόβλημα είναι ότι τέτοια μαντζούνια έδινα και στα παιδιά με πιο γνωστό και δημοφιλές το χαλαρωτικό σιρόπι της κας Winslow  το οποίο πουλιόταν ελεύθερα από τα φαρμακεία  από το 1845 μέχρι το 1930 ως θεραπεία για βρέφη που είχαν οδοντοφυΐα ή κολικοειδή άλγη. Περιείχε 65 mg μορφίνης ανά ουγγιά, κάνναβη, ηρωίνη, κονιοποιημένο όπιο, ανθρακικό νάτριο, οινόπνευμα,  και υδατική αμμωνία





Το 1863, ο ιταλός χημικός Angelo Mariani πατεντάρισε ένα θεραπευτικό  τονωτικό από  κόκκινο κρασί Μπορντώ επεξεργασμένο με φύλλα κόκας. Γρήγορα έγινε ένα δημοφιλές ποτό και οι διαφημίσεις της εποχής υποστήριζαν ότι είχε εγκριθεί από 8.000 γιατρούς και ήταν ιδανικό για εξαντλημένους  άνδρες, ευαίσθητες γυναίκες και άρρωστα παιδιά. Το είχαν αγαπήσει διασημότητες όπως ο Τόμας Έντισον, η βασίλισσα Βικτώρια, ο τσάρος της Ρωσίας, ο Πάπας Άγιος Πίος Χ και ο πάπας Λέον ΧΙΙΙ.
Αποσύρθηκε από την αγορά το 1938 μετά από 89 χρόνια σε αυτήν!






Αργότερα, ο συνδυασμός κρασιού και κοκαΐνης ενέπνευσε τον John S. Pemberton να αναπτύξει αυτό που τώρα γνωρίζουμε ως Coca-Cola.
Η Coca-Cola ήταν αρχικά "κρασί της κόκας" στη δεκαετία του 1880. Ήταν ένα μείγμα κρασιού και κοκαΐνης, αλλά το αλκοόλ αρχικά και η κοκαΐνη στο τέλος του 19ου αιώνα αντικαταστάθηκαν από σιρόπι και φύλλα κόκας. Αντίστοιχα ποτά κυκλοφορούσαν και άλλοι.
Ο Pemberton διαφήμιζε το ποτό του ως φάρμακο πανάκεια, για νευρολογικά προβλήματα, δυσπεψία, γαστροπάρεση, εξάντληση ψυχική και σωματική, απίσχνανση, δυσκοιλιότητα, κεφαλαλγία, νευρασθένεια και ανικανότητα!
Επίσης ως θεραπεία για την εξάρτηση από τη μορφίνη, η οποία ήταν όλο και συχνότερη μετά τον Αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο (ο ίδιος ο Pemberton ήταν εθισμένος σε αυτήν).