Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Η ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑΓΗΣ ΦΥΛΟΥ ΣΕ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ




Το 1981 είχε κυκλοφορήσει το αυτοβιογραφικό βιβλίο Μπέττυ  που είχε προκαλέσει αρκετό ντόρο, γιατί ήταν γραμμένο από μια τραβεστί που περιέγραφε με ρεαλιστικό τρόπο την ζωή της , με αποτέλεσμα να καταδικαστούν από δικαστήριο τόσο αυτή όσο και ο εκδοτικός οίκος για την κυκλοφορία του. Στο βιβλίο αυτό βασίζεται και η ομώνυμη ταινία μικρού μήκους του Δημήτρη Σταύρακα.
 Στο συγκλονιστικό αυτό βιβλίο, για πρώτη φορά τότε, με ωμό και άμεσο τρόπο μάθαμε για  τον κόσμο των τρανσέξουαλ και τον συνήθη τρόπο επιβίωσης των περισσοτέρων που είναι η πορνεία.
Κάπου στο βιβλίο αναφέρει και για ένα συμφοιτητή μου που δεν είχε σχέση με το κύκλωμα των τραβεστί, είχε δε από τότε χειρουργηθεί και  έκτοτε ζει και εργάζεται ως γυναίκα.
Αυτό το άτομο είναι το μοναδικό που είχα συναντήσει στην ζωή μου από την λεγόμενη ΛΟΑΤ κοινότητα και η ανάμνηση που έχω από αυτόν, πριν την αλλαγή φύλου του, είναι ενός ευαίσθητου, ευγενικού, ευφυούς και συγκροτημένου ανθρώπου που δεν είχε καμία σχέση με την συνήθη εικόνα που έχει ο περισσότερος κόσμος για τους τραβεστί, εκτός βέβαια αυτών που έχουν διακριθεί στα γράμματα ή στις τέχνες όπως ο Ζαν Ζενέ, ή o Ταχτσής . 
Την ιστορία αυτή την θυμήθηκα όταν διάβασα την ιστορία της Ντέιντρι Μακλόσκι και την αντιμετώπιση της από την Αγγλικανική Εκκλησία.

Μεταφέρω ένα απόσπασμα από το ενδιαφέρον άρθρο του καθηγητού στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick Χαρίδημου Τσούκα με τίτλο: Δυσφορία φύλου και εξουσιαστικός Χριστιανισμός. ( οι υπογραμμίσεις με έντονα γράμματα είναι δικές μου)


Η Ντέιντρι Μακλόσκι είναι μία από τις εξέχουσες φυσιογνωμίες στην οικονομική σκέψη διεθνώς. Καθηγήτρια μέχρι πρόσφατα στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι, συγγραφέας δεκάδων βιβλίων και εκατοντάδων ακαδημαϊκών άρθρων, δεν υπήρξε μόνο παραγωγική αλλά και πρωτότυπη. Όταν οι λοιποί οικονομολόγοι έβλεπαν μόνο εξισώσεις, καμπύλες και χρονοσειρές στα οικονομικά, η Μακλόσκι αναδείκνυε την ιστορική, ηθική και ρητορική φύση της οικονομικής επιστήμης.
Η Μακλόσκι δεν είναι μόνο μια διακεκριμένη οικονομολόγος. Είναι και ένας ασυνήθιστος άνθρωπος. Οσοι παρακολουθούμε το έργο της, τη γνωρίζαμε ως το 1997 ως Ντόναλντ Μακλόσκι. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, στα 52 του, ο Ντόναλντ έκανε αλλαγή φύλου, έγινε η Ντέιντρι. Τη συγκλονιστική αυτή εμπειρία την περιγράφει στο βιβλίο της Crossing (University of Chicago Press, 1999).
Αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι ήδη από την ηλικία των 11 ετών είχε βιώσει την επίμονη «δυσφορία φύλου» - την απόκλιση μεταξύ του βιολογικού φύλου (πώς γεννιέσαι) και της ψυχικής εμπειρίας του φύλου (πώς νιώθεις). Παρακαλούσα τον Θεό, γράφει, να ξυπνήσω το πρωί χωρίς να τραυλίζω και να είμαι κορίτσι. Πρόκειται για ένα γνώριμο συναίσθημα σε όσους υποφέρουν από δυσφορία φύλου (πολλοί λίγοι, αλλά υπάρχουν), το οποίο συχνά οδηγεί σε απόπειρες αυτοκτονίας.   
Ο Ντόναλντ παντρεύτηκε στα 22 του. Είχε μια φυσιολογική οικογενειακή ζωή, απέκτησε και δύο παιδιά. Ωστόσο, η δυσφορία φύλου δεν τον εγκατέλειψε: του άρεσε μερικές φορές να φορά γυναικεία εσώρουχα, κάτι που παραξένεψε τη σύζυγό του αρχικά αλλά μετά το θεώρησε μια γραφική ιδιορρυθμία. Επρόκειτο, όπως αποδείχθηκε, για κάτι σοβαρότερο και, τελικά, οδυνηρό. Η αδερφή του προσπάθησε να τον κλείσει στο ψυχιατρείο, ενώ τα παιδιά του ουδέποτε του ξαναμίλησαν μετά την αλλαγή φύλου. Παρ' όλα αυτά, δεν το μετανιώνει: συχνά έχει πει ότι νιώθει ευτυχισμένος που έγινε γυναίκα.
Η αλλαγή φύλου ήταν η σημαντικότερη αλλά όχι η μόνη αλλαγή που έκανε η Μακλόσκι. Παράλληλα σχεδόν, από άθεη έγινε μέλος της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Στον χριστιανισμό βρήκε νόημα ζωής. Η Εκκλησία της την καλοδέχτηκε. Τον περασμένο Ιούλιο, μάλιστα, η Γενική Σύνοδος της Εκκλησίας της Αγγλίας αποφάσισε να καλωσορίσει επίσημα τους διεμφυλικούς στην κοινότητά της. Ο Δημιουργός αγαπά τους διεμφυλικούς, είπε ο αρμόδιος επίσκοπος, και είναι πάντα παρών στις περιπέτειες της ζωής τους.
Η Ιερά Σύνοδος (ΙΣ) της Εκκλησίας της Ελλάδας πήρε, στο ίδιο θέμα, την ακριβώς αντίθετη θέση. Το θέμα είναι επίμαχο και, όπως και σε άλλα σύγχρονα θέματα, οι χριστιανοί δεν ομονοούν. Αυτό που εντυπωσιάζει (χωρίς να εκπλήσσει) στην ανακοίνωση της ΙΣ είναι η στενότητα των αντιλήψεών της. Λένε: «το φύλο δεν είναι επιλέξιμο, αλλά ως δώρο αποτελεί θείο χάρισμα στον άνθρωπο που πρέπει αυτός να αξιοποιήσει για τον αγιασμό του».
Αν και το βιολογικό φύλο έχει τεράστια σημασία, το μείζον στο θείο δώρο είναι η ίδια η ζωή. Όταν το δώρο του βιολογικού φύλου συνοδεύεται από αβάσταχτο ψυχικό πόνο, ως μέρος της ιδιοσυστασίας του ατόμου (η δυσφορία φύλου, όπως η σχιζοφρένεια, δεν είναι επιλογή), το μείζον δεν είναι η ιερότητα του βιολογικού φύλου αλλά η ιερότητα του προσώπου. Ο άνθρωπος, για τον χριστιανό, είναι κάτι παραπάνω από το βιολογικό του φύλο - είναι πρόσωπο που πασχίζει να μετάσχει στο ευ-αγγέλιο· να γίνει κατ' ομοίωση του Θεού. Το πνεύμα της Καινής Διαθήκης δεν είναι η τήρηση «κανόνων» (οι Φαρισαίοι τηρούσαν άψογα τους θρησκευτικούς κανόνες της εποχής τους) αλλά η απροϋπόθετη αγάπη για τον άλλο - η αγάπη που μετασχηματίζει διαρκώς τον φορέα της.

Οι εκκλησίες που συμβαδίζουν με την εποχή τους απλά βασίζονται στον  ύμνο της αγάπης από την Προς Κορινθίους Α’ Επιστολής του Αποστόλου Παύλου.



Τα παραπάνω όμως απέχουν έτη φωτός από την μουχλιασμένη ιδεοληψία που κατέχει το σύνολο της ελληνικής εκκλησίας με το χρυσοποίκιλτο ιερατείο, που δεν αντιλαμβάνεται καν τα προβλήματα που υπάρχουν στην σύγχρονη κοινωνία, με αποτέλεσμα ο μεν αρχιεπίσκοπος να θεωρεί το θέμα «παιχνιδίσματα» ο δε Αμβρόσιος ως «αντιχριστιανική και βιολογική τραγωδία», τραγωδία που η αντιμετώπιση της θα γίνει  με το να βαράνε οι καμπάνες των εκκλησιών κάθε μεσημέρι!


Πολύ σωστό δε είναι αυτό που γράφει ο Χαρ. Τσούκας:
Ο χριστιανισμός του Αρχιεπισκόπου και της ΙΣ είναι ο εξουσιαστικός χριστιανισμός - μία ακόμη ιδεολογία για τους «πιστούς». Αυτό που κυρίως ενδιαφέρει τους ιεράρχες είναι να κρατήσουν την κεντρική θέση που παραδοσιακά κατέχουν στο ελληνικό γκουβέρνο: να υπαγορεύουν νόμους και να ασκούν την εξουσία των συμβόλων-νοημάτων ως προϋπόθεση για την κοσμική εξουσία που κατέχουν. Λένε ότι απλώς καταθέτουν τη γνώμη τους. Πόσο υποκριτικό! Δεν πρόκειται μόνο για το ότι πιέζουν φανερά υπουργούς, βουλευτές και κόμματα, αλλά και ότι, παθητικά, προσφέρονται να χρησιμοποιηθούν (να ειδωλοποιηθούν) από μισάνθρωπους πολιτικάντηδες.


Σχετικό με το θέμα είναι και το ποστ μου Ο ΓΚΑΣΤΡΩΜΕΝΟΣ ΦΑΝΟΥΡΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΑΛΛΑΓΗΣ ΦΥΛΟΥ.


Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Ο ΓΚΑΣΤΡΩΜΕΝΟΣ ΦΑΝΟΥΡΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΑΛΛΑΓΗΣ ΦΥΛΟΥ.




Δεν ξέρω πόσοι θυμούνται σήμερα το φιλμ του 1994 Junior με τον Arnold Schwarzenegger, τον Danny DeVito και την  Emma Thompson στο οποίο ο Schwarzenegger μένει έγκυος!
Γελάσαμε τότε με αυτή την ταινία αλλά σήμερα είναι κάτι που πλέον είναι εφικτό να γίνει!
Πως;
Απλά μετά τον νέο νόμο για την ταυτότητα φύλου η δις Χ αλλάζει και γίνεται κος Χ.
Ως κος Χ ερωτεύεται την διδα Ψ και γίνονται ζευγάρι.
Έλα όμως που και η δις Ψ έγινε δις κατόπιν δηλώσεως αλλαγής φύλου, οπότε ένα βράδυ που τα έχουν πιεί  εν μέσω ερωτοτροπιών η δις Ψ γκαστρώνει τον κο Χ!
Όσοι διαβάζουν τα κοινωνικά που δημοσιεύουν οι επαρχιακές εφημερίδες  δεν αποκλείεται λοιπόν σύντομα να διαβάσουν την παρακάτω αγγελία:
Ευχόμαστε κάθε ευτυχία στην ζωή του νεογέννητου που απέκτησε μετά από φυσιολογικό τοκετό ο συντοπίτης μας Φανούρης Τάδε.


Τώρα πέρα από την πλάκα το νομοσχέδιο είναι σωστό γιατί επιλύει προβλήματα ζωής για μια μικρή μειονότητα ατόμων που αισθάνονται εγκλωβισμένοι στο φύλο που γεννήθηκαν.
Αρχικά είχα ένα σκεπτικισμό για την ηλικία των 15 ετών, αλλά σαφώς για να συγκατανεύσουν και οι δύο γονείς για την αλλαγή σε αυτή την ηλικία  και να υπογράψουν,είναι προφανές ότι έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με το πρόβλημα του παιδιού τους από πολύ μικρότερη ηλικία.Απαραίτητο δε είναι ότι για να εκδοθεί η δικαστική απόφαση για τους ανήλικους, απαιτείται γνωμοδότηση πολυμελούς επιστημονικής επιτροπής η οποία συγκροτείται από πολλές ιατρικές ειδικότητες. 
Σχετικά με την ηλικία η Μάλτα, η Αυστρία, η Γερμανία, η Κροατία, η Ελβετία, η Μολδαβία και η Λευκορωσία, δεν έχουν κανέναν περιορισμό ηλικίας, ενώ η Ιρλανδία έχει νομοθετήσει για το 14ο έτος , η Ολλανδία από το 16ο χωρίς καμία προϋπόθεση, και η Πορτογαλία, το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο, η Λιθουανία, η Ισπανία και η Μ. Βρετανία είναι στη διαδικασία αναθεώρησης για να πάει το όριο από τα 12 μέχρι τα 14 έτη.

Τέλος για όσους πιστεύουν ότι μόνο σε όσους έχουν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση πρέπει να επιτρέπεται η αλλαγή φύλου, τόσο αποφάσεις του ΟΗΕ όσο και το ψήφισμα της κοινοβουλευτικής συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του ανθρώπου, αλλά και οι αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων έχουν αποφανθεί ότι αυτό είναι απαράδεκτο, γιατί δεν μπορείς να υποχρεώσεις έναν άνθρωπο για να κάνει την φυλομετάβαση να υποστεί χειρουργική επέμβαση.


Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Γ-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ (Φλωρεντία, Σιένα, Περούτζια, Σαν Τσιμινιάνο, Γκούμπιο, Ασίζη)




Η επόμενη επίσκεψη στην Ιταλία ήταν στις μοναδικές περιοχές της Ούμπριας και της Τοσκάνης. Σε αυτές η ομορφιά του τοπίου συναγωνίζεται την ομορφιά των Μεσαιωνικών και Αναγεννησιακών πόλεων.
Αυτή τη φορά μπορέσαμε να δούμε με μεγάλη άνεση την Φλωρεντία στην οποία και διαπίστωσα για δεύτερη φορά την ετοιμότητα της Ιταλικής αστυνομίας όταν μέσα στα ανέμελα πλήθη που βρίσκονταν στην Πιάτσα ντε λα Σινιορία, ξεπετάχτηκαν δύο αστυνομικοί με πολιτικά και τρέχοντας λίγα μέτρα παρά την πολυκοσμία  συνέλαβαν έναν που είχε κλέψει ένα πορτοφόλι από κάποιο τουρίστα.


 Η πρώτη φορά ήταν όταν βρισκόμαστε στην Ρώμη και οι Ερυθρές  Ταξιαρχίες βρίσκονταν ακόμα σε δράση.
Περπατώντας σε κάτι σοκάκια μόλις στρίψαμε σε μια γωνία βρεθήκαμε μπροστά σε ένα περιπολικό στο οποίο στο πλάι ήσαν δύο αστυνομικοί με προτεταμένα τα αυτόματα έτοιμοι να πυροβολήσουν αν χρειαστεί.
Μου ήρθε τότε στο μυαλό η αντίστοιχη εικόνα στην Αθήνα με τους αστυνομικούς να κάνουν τσιγάρο με τα αυτόματα ακουμπισμένα στο πλάι του περιπολικού! Ήταν πρόσφατο το γεγονός που έχοντας στήσει ενέδρα στον Τσουτσουβή αυτός κατάφερε πριν να τον σκοτώσουν να σκοτώσει 3 αστυνομικούς!
Ευτυχώς στην Φλωρεντία, σε αντίθεση με την Ρώμη, φάγαμε εξαιρετικά σε κεντρικό σημείο της πόλης χωρίς αντίστοιχα να μας γδάρουν στον λογαριασμό.


Η Σιένα είναι από τις πόλεις που έχουν καταφέρει να διατηρήσουν χωρίς  αλλοιώσεις την ομορφιά του παρελθόντος τους  και δικαίως το ιστορικό κέντρο της πόλης έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ.
Βέβαια διαθέτει και μια από τις ωραιότερες και όλο ζωή πλατείες της Ιταλίας, την  Piazza del Campo, στην οποία πετύχαμε και μια γιορτή που γινόταν εκεί με πολλούς ντυμένους με μεσαιωνικές στολές .
Έτσι πήραμε μια αμυδρή εικόνα του τι θα γίνεται τις δύο φορές που γίνεται εκεί η παραδοσιακή μεσαιωνική ιπποδρομία.


Πριν να πάει κανείς στην πρωτεύουσα της Ούμπριας την Περούτζια περνάει από μια από τις πιο καλά διατηρημένες μεσαιωνικές πόλεις της Ιταλίας το μοναδικό Σαν Τσιμινιάνο με τους περίφημους πύργους του.
Σε ένα αρκετά σικ εστιατόριο εκεί φάγαμε κάτι εξαιρετικά ραβιόλια που ακόμα τα θυμάμαι τόσο για την μοναδική τους γεύση όσο και για την τιμή που τα πληρώσαμε!


Στην Περούτζια που βρίσκεται σε ύψωμα ανεβαίνεις με ασανσέρ και έμαθα ότι τα τελευταία χρόνια έχει και ένα μικρό μετρό.
Εκεί πετύχαμε και μια μικρή σε όγκο αλλά μαχητική διαδήλωση του Ιταλικού ΚΚ στην Corso Vannucci, που είναι ο κεντρικός της δρόμος. .
Χαζεύοντας τους διαδηλωτές καθώς έρχονταν από απόσταση, είχα ξεχωρίσει μια χαριτωμένη διαδηλώτρια που κράδαινε και μια σημαία του κόμματος και φώναζε με δυνατή φωνή τα  συνθήματα.
Καθώς στεκόμαστε μπροστά στο κατάστημα της Beneton την βλέπω, πριν να φτάσει μπροστά μας, να δίνει την σημαία στην διπλανή της και διακριτικά να αποχωρεί και να χώνεται στο κατάστημα της Beneton !
Οι επιταγές της μόδας είχαν επικρατήσει των επιταγών του κόμματος!


Στην Ούμπρια βρίσκεται επίσης και το μεσαιωνικό χωρίο Γκούμπιο στο οποίο καθώς βρίσκεται και αυτό σε ύψωμα από την μεγάλη πλατεία του μπροστά από το μεγαλοπρεπές Palazzo dei  Consoli  η θέα είναι μοναδική.
Τέλος δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί κανείς στην Ούμπρια και να μην επισκεφτεί την γενέτειρα του Αγίου Φραγκίσκου του ιδρυτού του τάγματος των Φραγκισκανών καλόγηρων, Ασίζη.


Μπορεί το τεράστιο συγκρότημα της Βασιλικής του Αγίου Φραγκίσκου να είναι επιβλητικό λόγω του όγκου του και της κάτω εκκλησίας του με φρέσκο του Τσιότο, αλλά προσωπικά πιο μεγάλη εντύπωση μου έκανε ο ενσωματωμένος στον οικιστικό ιστό ναός της Μινέρβα του 1ου αιώνα πΧ με τις 6 κορινθιακές κολόνες στην πρόσοψη,  ο οποίος βεβαία σήμερα είναι η εκκλησία Santa Maria sopra Minerva.



Ο Άγιος πάντως δεν προστάτεψε 4 άτομα που ήσαν μέσα στον ναό και τα οποία σκοτώθηκαν όταν σε σεισμό το 1997 τα καταπλάκωσε ένας τοίχος που κατέρρευσε.
Πάντως είναι πολύ ευχάριστο το περπάτημα στα δρομάκια της πόλης με τις ανηφόρες και κατηφόρες τους καθώς και αυτή η πόλη είναι κτισμένη σε ύψωμα.
Ένα ακόμα αξέχαστο ταξίδι στην Ιταλία ήταν στην Νάπολη.
Σχετικά με αυτό έχω γράψει στα ποστ μου:

Το μόνο που θα ήθελα μόνο να προσθέσω είναι ότι όσοι κάνουν αυτό το ταξίδι να μην αρκεστούν να δουν μόνο την Πομπηία. Το Ερκολάνο που δυστυχώς δεν είναι ιδιαίτερα διαφημισμένο,  θα αποτελέσει γι΄αυτούς μια μοναδική έκπληξη!

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ



Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Η ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ




Είμαι σίγουρος ότι οι κυβερνώντες δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο του αββά Ντινουάρ, η Τέχνη της Σιωπής, αλλά παρ΄όλα αυτά εφαρμόζουν με θρησκευτική προσήλωση τις διαχρονικές αλήθειες που έγραψε αυτός το 1771.
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζω και έχω ελαφρώς μεταφέρει εις τα καθ΄ημάς,  δύο λόγια σχετικά με το περιεχόμενο του:
 "Η τέχνη της σιωπής" δεν είναι άλλο παρά μια κραυγή φόβου και φανατισμού ενός ανθρώπου της εκκλησίας, του ΣΥΡΙΖΑ  που βλέπει το Διαφωτισμό την αντιπολίτευση αφενός να σκιάζει τη λάμψη της καθιερωμένης θρησκείας ιδεολογίας και να μετριάζει την παντοδυναμία της και αφετέρου να θέτει εν αμφιβόλω την απόλυτη εξουσία και ισχύ των ηγεμόνων  του Τσίπρα. Με σαφείς εντολές και οδηγίες, προτρέπονται οι πιστοί και οι υπήκοοι να επανέλθουν στις μόνες αρχές που, σύμφωνα με το συγγραφέα, πρέπει να διέπουν τις κοινωνίες: την τυφλή πίστη στην  θρησκεία ιδεολογία και στην απόλυτη υποταγή στον ηγεμόνα Τσίπρα. Δραστικός τρόπος για να επιτευχθεί ο διπλός αυτός στόχος είναι η σιωπή και η αποχή από το γράφειν εκείνων οι οποίοι δεν έχουν να πουν ή να γράψουν άλλο από "δηλητηριώδεις" για το κοινωνικό σύνολο σκέψεις και προτροπές. 
Αλλά ας αφήσουμε καλύτερα να μας  εξηγήσει  σχετικά  τι σημαίνουν τα παραπάνω, ο πολιτικός επιστήμονας Λευτέρης Κουσούλης στο άρθρο του  Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και ο αββάς Ντινουάρ στο οποίο μεταξύ άλλων γράφει:


Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν έναν συνάδελφο που δεν γνωρίζουν. Αν και προηγήθηκε. Έναν συνάδελφο που τους οδηγεί και τους κατευθύνει. Ίσως και να τους εμπνέει.
Πρόκειται για τον αββά Ντινουάρ. Το 1771 κυκλοφορεί την πραγματεία του «Η τέχνη της σιωπής». Πραγματεύεται την αξία της σιωπής, τη χρονική καταλληλότητά της, την τέχνη της, τα είδη της και τις υπερβολές της. Ακόμη και την «ευφράδειά της».
Στις μέρες μας η τέχνη της σιωπής έχει αναχθεί σε επίπεδα υπέρτατης δεξιότητας από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο που δεν θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί ο άγνωστος «συνάδελφός» τους.
Τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, που παρέχουν χωρίς επιφύλαξη και δισταγμό την εμπιστοσύνη τους στο κυβερνητικό σχήμα, κατά το παρελθόν, στην αντιπολίτευση, υπήρξαν με διαφορετικό τρόπο. Οξύς λόγος και βίαιος. Καταγγελτικός. Στο πλευρό των ανθρώπων, αληθινοί «φίλοι του λαού»!



Ευτυχώς που υπάρχει ο στρατηγικός σύμβουλος του πρωθυπουργού που μας θύμισε ποια ήταν η πούρα θέση του ΣΥΡΙΖΑ πριν την πρωθυπουργική κωλοτούμπα για τις επενδύσεις, για τα μεταλλεία στην Χαλκιδική (ΣΥΝΤΡΟΦΕ ΚΑΡΑΝΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ! )
Μήπως δεν ήταν η ίδια και για την Κόσκο;( Ο ΣΥΝΕΠΗΣ κ. ΔΡΙΤΣΑΣ )
Επίσης όσοι δεν έχουν κοντή μνήμη θα θυμούνται τους πύρινους λόγους των Συριζαίων για την διαπλοκή, πριν βέβαια ο Τσίπρας να γνωρίσει  την γάτα των Πυρηναίων (Ο ΔΟΛ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΙΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ) ή να εντυπωσιαστεί από τα οικόπεδα του Καλογρίτσα (ΤΕΛΟΣ Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΠΛΟΚΗ! ΑΣ ΥΠΟΔΕΧΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΝΕΑ!



Οι αληθινοί δε «φίλοι του λαού», πάντοτε πριν να βρεθούν στην εξουσία, δεν καυτηρίαζαν τα κράτη που καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα;
Βέβαια ΟΤΑΝ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΜΠΝΕΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΑΜΠ! αναγκαστικά οι μεγαλοστομίες σταματούν και η Κίνα θεωρείται παράδεισος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Το προεκλογικό  πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ έγραφε:
αναγκαίος ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας, και σε συνταγματικό επίπεδο, 
Όπως επίσης ότι είναι:
 απαράδεκτα τα υποχρεωτικά Θρησκευτικά και πρέπει να καταργηθούν και να αντικατασταθούν από τη θρησκειολογία
αλλά ακόμη  ότι είναι :
 ανεπίτρεπτος ο εκκλησιασμός, η υποχρεωτική πρωινή προσευχή στα σχολεία, και η ανάρτηση χριστιανικών εικόνων και συμβόλων στις τάξεις μαθημάτων κ.α.


Κατά περίεργο τρόπο μετεκλογικά ξεχάστηκαν όλα αυτά με αποτέλεσμα
Ο ΦΙΛΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ όχι μόνο δεν έγιναν ,αλλά αντί να αντικατασταθούν τα Θρησκευτικά από την Θρησκειολογία αντικαταστάθηκε ο Φίλης!
Τελικά επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή για τα παραπάνω και για μια ακόμη τεράστια σωρεία διαφόρων φληναφημάτων που εκτόξευαν  απερίσκεπτα οι Συριζαίοι, πριν να βρεθούν στην εξουσία.  Ο  αββάς Ντινουάρ και το βιβλίο του αποδείχτηκαν διαχρονικά.


Τουλάχιστον με την σημερινή σιωπή υπάρχει και μια θετική εξέλιξη.
Έχει σταματήσει ο χυδαίος λαϊκισμός και το πολιτικό εμπόριο των θανάτων στο οποίο πρωτοστατούσε ο ΣΥΡΙΖΑ.    
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ξεχάσαμε τις κραυγαλέες ηλιθιότητες που ειπώθηκαν και γράφτηκαν τότε που με οδήγησαν να γράψω το ποστ   ΤΟ ΜΑΓΚΑΛΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΕΚΟΥΛΑΔΟΡΟΙ ΤΩΝ ΘΑΝΑΤΩΝ
Μάλιστα όταν έγραφα το 2012 το   ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΣ. ,που οι Συριζαίοι διακήρυσσαν τότε με κάθε μέσο ότι η αυτοκτονία του, αλλά γενικότερα οι  αυτοκτονίες, οφείλονται στην οικονομική κρίση, δεν είχα όπως είναι αυτονόητο τα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΑΣ.
Το 2014, προ διακυβέρνησης  ΣΥΡΙΖΑ 514 αυτοκτονίες και 579 απόπειρες
Το 2015,  μετά διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ 613 αυτοκτονίες και 769 απόπειρες
Και έκτοτε βέβαια δεν ξανακούσαμε τίποτα για αυτοκτονίες λόγω κρίσεως ούτε και για θανάτους από μαγκάλια λόγω φτώχιας.

Εκκωφαντική σιωπή.


Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΤΕ…







Διάβασα πριν λίγες μέρες την κείμενο της Ρέας Βιτάλη με τίτλο Στο πάρκο παίζοντας κρυφτό με την εξουσία στο οποίο  γράφει για την συγκέντρωση διαμαρτυρίας των Αθηναίων για την σημερινή άθλια κατάσταση που επικρατεί στο πάρκο και στην οποία η πολυάσχολη περιφερειάρχης, που είναι υπεύθυνη γι΄αυτό, δεν βρήκε τον χρόνο να παραστεί.


Σε αντίθεση με αυτή 2500 Αθηναίοι, περίοικοι και φίλοι του Πεδίου του Άρεως, βρήκαν τον χρόνο και  μαζεύτηκαν στο άγαλμα της Αθηνάς και με σύνθημα «Φωτίζουμε το Πεδίο του Άρεως», με φακούς, φαναράκια, ή κινητά τηλέφωνα ανταποκρινόμενοι  στο κάλεσμα της  διαδικτυακής κοινότητας «Επι μένουμε Πεδίο του Άρεως» και διακήρυξαν:
Φτάνει πια! Θέλουμε το Πάρκο μας πράσινο, καθαρό και ασφαλές. Το θέλουμε ανοιχτό και φιλόξενο. Δεν ανεχόμαστε άλλο το βασίλειο του φόβου και της καχυποψίας. Διεκδικούμε ένα φωτεινό Πεδίο του Άρεως. Έναν χώρο που να μαζεύονται οι γενιές, να επικοινωνούν και να δημιουργούν αναμνήσεις. Ένα Πάρκο με μαμάδες, μπαμπάδες και μωρά στα καρότσια, παιδιά να μαθαίνουν να ισορροπούν στα ποδήλατα, νέους και νέες να ανταλλάσσουν φιλιά στα απόμερα παγκάκια, μικρές και μεγάλες παρέες να δίνουν ραντεβού για τρέξιμο, μπάλα και παιχνίδι, ηλικιωμένους να παίζουν πρέφα και σκάκι γύρω από τη Γαρδένια, κυρίες με πέρλες να σχολιάζουν τις κοπέλες που κάνουν τζόκινγκ με στενά σορτσάκια, παιδάκια να ρωτάνε τσαχπίνικα «μπορώ να χαϊδέψω το σκυλάκι σας;», ανθρώπους στα παγκάκια να πιάνουν κουβέντα, να συμφωνούν ή να διαφωνούν, αλλά να σχηματίζουν παρέες και να ξανασυναντιούνται την επόμενη ημέρα, και την επόμενη μέρα και την επόμενη…
 Οι πολλές αναμνήσεις που έχω από το πάρκο είναι από την παιδική αλλά και την νεανική μου ηλικία.
Εκτός από παιχνίδια και τρέξιμο σε αυτό σαν παιδί  έντονες είναι οι αναμνήσεις από τις φορές που πηγαίναμε με την μάνα μου στο Γκριν Πάρκ.



Μικροί και μεγάλοι απολαμβάναμε το θέαμα των ακροβατών, των ταχυδακτυλουργών, τους γνωστούς τραγουδιστές στις επιτυχίες τους  αλλά και τα αστεία που έκανε στα ενδιάμεσα ο κομπέρ,ρουφώντας με απόλαυση την γρανίτα μας ή τρώγοντας ένα παγωτό .

Θυμάμαι δε ένα μοναδικό νεαρό που παίρνοντας το μικρόφωνο στα χέρια μόλις ανέβαινε στην σκηνή, κατάφερνε να μιμείται διάφορους ήχους μεταξύ των οποίων μεγάλη επιτυχία είχε η μίμηση του τραίνου, Ήταν ο Χάρι Κλιν!


Πολύ λιγότερες φορές πηγαίναμε και στο άλλο κέντρο που υπήρχε στο πάρκο, στο Άλσος, με αντίστοιχο ποικίλο .πρόγραμμα
Αργότερα σαν φοιτητής το πάρκο αποτελούσε τον απαραίτητο ενδιάμεσο σταθμό όταν συνόδευα από το Πανεπιστήμιο μέχρι το σπίτι της στην οδό Κεφαλληνίας μια συμφοιτήτρια που είχε κατακτήσει την καρδιά μου.


Βασικό μέσο για  να την ρίξω αρχικά ήταν το μπλα-μπλα δια της αναπτύξεως των κοινωνικοφιλοσοφικοπολιτικών απόψεων μου, ως γνήσιος περιπατητικός φιλόσοφος, καθώς αρκετές φορές κάναμε περπατώντας την διαδρομή Γουδί-Κεφαλληνίας.
Αρχικά η διαδρομή ήταν μέσω της Μαυροματαίων, αλλά όταν σιγά σιγά όταν η σχέση εξελίχτηκε, τα χέρια και το στόμα απέκτησαν σημαντικότερο ρόλο από τα λόγια.
Έτσι η διαδρομή έγινε συντομότερη καθώς ένα συγκεκριμένο απόμερο παγκάκι του πάρκου βρέθηκε στο μέσον της διαδρομής όποτε απετέλεσε και βασικό ενδιάμεσο σταθμό εναγκαλισμών για ώρες, χωρίς κατά απερίεργο τρόπο τότε να μας απασχολεί ουδόλως το ψοφόκρυο του χειμώνα.
Ευτυχώς δε εκείνα τα χρόνια δεν φοβόσουν να βρίσκεσαι νύχτα στο πάρκο και μόνο κανένας μικροπωλητής και καμιά φορά κανένας μπανιστιρτζής  μπορούσε να σε ενοχλήσει ενώ βρισκόσουν σε τρυφερά περίπτυξη. 




Όπως γράφω στο ποστ μου ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΌ ΕΝΑ ΚΑΥΣΩΝΑ ΠΡΙΝ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ το μεγάλο πρόβλημα εκείνης της εποχής ήταν ότι όσοι είμαστε Αθηναίοι και σπουδάζαμε στην Αθήνα ζηλεύαμε τους φοιτητές που ήσαν από την επαρχία και έμεναν σε κάποιο νοικιασμένο δωμάτιο γιατί αυτόματα διέθεταν όποτε ήθελαν μια εξαιρετική γκαρσονιέρα ενώ εμείς καραδοκούσαμε  πότε θα λείπουν οι γονείς μας για μπορέσουμε να φέρουμε την γκόμενα για τα περαιτέρω.
Βλέπετε ότι δυστυχώς εκείνη την εποχή δεν ενδιαφερόταν κανείς, όπως σήμερα ο Πρωθυπουργός μας «…για αυτούς που έχουν φτάσει τα 30 και όταν ξυπνάνε το πρωί βρίσκονται ακόμη στο παιδικό δωμάτιο και δε μπορούν να χαρούν τις ερωτικές τους σχέσεις έχουμε σχέδιο για την αξιοποίηση κτιρίων ιδιοκτησίας του δημοσίου για να στεγαστούν σε αυτά νέοι άνθρωποι».



Έτσι λοιπόν εκείνες οι αναμνήσεις αυτής της εποχής από το πάρκο είναι από αυτές που σου μένουν ανεξίτηλα στην μνήμη γιατί βέβαια αφορούν και τα νεανικά σου χρόνια.
 Παρά το ότι σήμερα το πάρκο με όλους τους περιθωριακούς και ύποπτους τύπους που κυκλοφορούν εκεί την νύχτα είναι απλησίαστο για τον καθένα από εμάς, πριν λίγο καιρό έκανα μια  ερώτηση στην τότε συμφοιτήτρια και από αμνημονεύτων ετών σύζυγο μου:
-Τι θα έλεγες να πάμε ένα βράδυ στο παγκάκι μας στο πάρκο;
-Τι λες μωρέ, τι να πάμε να κάνουμε, να πιαστεί η μέση μας και να αρπάξω και καμιά πούντα; Δώσε μου την ρόμπα μου από δίπλα σου και δεν φτιάχνεις και καμιά μανιταρόσουπα μπας και ζεσταθεί το μέσα μας!

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Β-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ (Ρώμη,Κάτω Ιταλία-Σικελία)




 Η Ρώμη ήταν αναπόφευκτα το επόμενο μέρος της Ιταλίας που βρεθήκαμε για λίγε μέρες οικογενειακώς έχοντας  μαζί μας κα ένα ζευγάρι κουμπάρων μας.
Επειδή ο χρόνος μας ήταν περιορισμένος αναγκαστικά σε αυτό το ταξίδι είχα από ταξιδιωτικό οδηγό καθορίσει από πριν ακόμα και από που θα περπατήσουμε, ώστε να μπορέσουμε τελικά να δούμε τα σημαντικότερα από τα μνημεία της πόλης.
Ο κουμπάρος μου, γενικώς αδιάφορος για τις αρχαιότητες, πήγε και παρακολούθησε ένα συνέδριο και έτσι εγώ σέρνοντας μαζί μου 3 γυναίκες κατάφερα να τις ξεποδαριάσω στο περπάτημα, πετυχαίνοντας όμως τελικά να δούμε όλα όσα είχα προγραμματίσει, εκτός δυστυχώς από τα λουτρά του Καρακάλλα ,που δεν ήξερα πως την Δευτέρα ήσαν κλειστά όπως με ενημέρωσαν από την ρεσεψιόν του ξενοδοχείου μας .



Στα διαφημιστικά φυλλάδια όμως που είχε εκεί είδα πως μπορούσαμε να πάρουμε μια εκδρομή στην  Βίλα ντ' Έστε και στην Έπαυλη του Αδριανού οπότε πάραυτα ζήτησα από τον ρεσεψιονίστ  να μας την κλείσει. Ο ιταλός όμως μου πρότεινε με τα ίδια λεπτά να μας πάει στα μέρη αυτά με μια παλιά μαύρη Cadillac που είχε συνεργάτης του ξενοδοχείου.


Έτσι μεγαλοπρεπώς πήγαμε εκεί και με το ίδιο αυτοκίνητο, μετά από σχετικά παζάρια, φτάσαμε στο αεροδρόμιο για την επιστροφή.
Στην Ρώμη είναι το μοναδικό μέρος που προσπάθησαν κάτι παιδιά να μου κλέψουν την κινηματογραφική μου μηχανή λίγο πιο πέρα από το Κολοσσαίο,  με το κόλπο ότι έχει λερωθεί το μπατζάκι  του παντελονιού μου.


Στην Ρώμη είχα ξαναβρεθεί για ένα πρωινό το 1988, σαν ενδιάμεσο σταθμό  πηγαίνοντας στο Περού. Θυμάμαι από τότε πάντα την σκηνή στο Φιουμιτσίνο που περιγράφω στο ΠΩΣ ΕΝΑΣ ΘΕΡΙΑΚΛΗΣ ΕΚΟΨΕ ΤΟ ΡΗΜΑΔΙ αλλά επίσης και το πόσο ακριβά μου φάνηκαν ότι φάγαμε στο πόδι, σε μια βόλτα που κάναμε στο κέντρο της πόλης πριν να επιστρέψουμε στο αεροδρόμιο.
Αυτή την φορά διαπίστωσα πως εκτός από την ακρίβεια δεν πρέπει να τρως στα τουριστικά μέρη μιας πόλης γιατί οι μερίδες είναι στην ποσότητα δείγματος!


 Η  μακαρονάδα στην Πιάτσα Ναβόνα ήταν νόστιμη αλλά το μέγεθος της ήταν ακριβώς αντίστροφο με την τιμή της!
Τέλος έξω από την Σάντα Μαρία Ματζόρε είδα ένα μοναδικό θέαμα!


Μέσα σε δύο δευτερόλεπτα σχεδόν συννέφιασε ο ουρανός από ένα σμήνος περιστεριών που μαζεύτηκε αυτόματα από διάφορα μέρη της πόλης μόλις πήραν χαμπάρι ότι ερχόταν μια γυναίκα που τα τάιζε.
Το επόμενο ταξίδι στην Ιταλία ήταν στην Κάτω Ιταλία και την Σικελία, με ένα γραφείο ταξιδιών που είχε τότε ο ιδιοκτήτης του την φήμη ότι ειδικεύεται στην περιοχή αυτή. Χάρις στην φήμη αυτή κατάφερε να είμαστε 2 πούλμαν γεμάτα για το ταξίδι αυτό.
Ενώ πράγματι γνώριζε την περιοχή και είχε γνώσεις, ήταν τελείως ανοργάνωτος και ανεύθυνος σε σημείο να βρίσκεται ο κόσμος  την συγκεκριμένη ώρα μέσα στο πούλμαν και να  περιμένουμε αυτόν να κατέβει καθυστερημένος!
Προς το τέλος δε της εκδρομής μας εγκατέλειψε αιφνιδιαστικά και πήγε να παραλάβει ένα άλλο γκρούπ!
Η εκκίνηση των πούλμαν  έγινε από την Ομόνοια και από εκεί άρχισαν τα διάφορα κωμικοτραγικά που επακολούθησαν!
Αρχικά του έκλεψαν το κινητό και έτσι δεν μπορούσε να επικοινωνεί το ένα πούλμαν που ήταν αυτός με το δικό μας!
Σε αυτό που είμαστε εμείς, εμφανίστηκε  μια άσχετη κοπελίτσα με ένα καπελάκι σαν αναστραμμένο καθικάκι σαν  αυτό που φορούσε η Δέσποινα Παπαδοπούλου στην φωτογραφία.


 Είμαστε μερικά χρόνια μετά την χούντα και πολλοί τότε είχαν δει στην "Μέδουσα" τον Γιώργο Μαρίνο με τα σπινθηροβόλα κείμενα του Παύλου Μάτεσι καί τού Γιάννη Ξανθούλη αλλά και με συνεχείς παρεμβολές δικές του, να σατιρίζει την σύζυγο του Παπαδόπουλου, Δέσποινα για την συνήθεια της να φοράει ένα καπέλο, της μόδας τότε, ίδιο με ανεστραμμένο καθικάκι ! Μπαίνει λοιπόν η κοπελίτσα στο πούλμαν με ένα ίδιο ακριβώς καπέλο στο κεφάλι και μόλις λέει, Καλημέρα σας , με λένε Βασιλική της έρχεται αμέσως η ατάκα από τα πίσω καθίσματα- μετά τρούλου! 
Η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των πούλμαν είχε σαν αποτέλεσμα μια μέρα το δικό μας πούλμαν να κάθεται σε μια πόλη και να τρώει σε μια ταβέρνα και το άλλο με ξελιγωμένους τους επιβάτες του να κόβει βόλτες και να ψάχνει να μας βρει!
Το ταξίδι έγινε τις ημέρες του Πάσχα και έτσι το Μεγάλο Σάββατο βρεθήκαμε το βράδυ σε ένα χωριό της Κάτω Ιταλίας με σκοπό να κάνουμε Ανάσταση σε ένα βουνό που υπάρχει το ιερό από το ερείπιο  ενός γκρεμισμένου ορθόδοξου ναού . Προηγουμένως όμως έπρεπε να πάρουμε τα δωμάτια μας  σε ένα τριτοκοσμικό ξενοδοχείο σε ένα χωριό που η κεντρική του πλατεία ήταν με χώμα!. Μετά από μια ατελείωτη βαβούρα για το ποιος θέλει  Camera matrimoniale, δηλαδή με διπλό κρεβάτι και ποιος όχι, καταφέραμε να ξεκινήσουμε μετά τις 12 την νύχτα πηγαίνοντας σε ένα σκοτεινό και στενό χωματόδρομο  για το βουνό, με αποτέλεσμα να κάνουμε Ανάσταση κατά τις 2 την νύχτα σε ένα πράγματι εντυπωσιακό περιβάλλον καθώς υπήρχε μόνο το φώς το κεριών και παρά το γεγονός ότι ψιχάλιζε.


Το πρόγραμμα προέβλεπε την ημέρα του Πάσχα να σουβλίσουμε αρνιά με τους ελληνόφωνους Ιταλούς του χωριού.
Τελικά βέβαια ούτε αρνιά βρέθηκαν, ούτε σούβλες, ούτε ελληνόφωνοι κάτοικοι και η κατάληξη ήταν να φάμε σνίτσελ σε μια πιτσαρία!  
Καθώς είμαστε μαζί  δύο ζευγάρια από την πρώτη μέρα αποφασίσαμε ότι τελικά δεν αξίζει να σκάσουμε από όλο αυτό το μπάχαλο αλλά αντίθετα να το διασκεδάσουμε και αυτό ακριβώς κάναμε!
Φαίνεται όμως ότι υπήρχαν και μερικοί που δεν το διασκέδαζαν.
Όταν είχαμε φτάσει στο καράβι με το οποίο θα επιστρέφαμε στην Ελλάδα η δυστυχής Βασιλική, που ο τύπος  είχε αφήσει στην πλάτη της τα δύο πούλμαν, κατεβαίνοντας από το πούλμαν μας είπε: Περιμένετε εδώ  να πάω να πάρω τα εισιτήρια.
Πριν να τελειώσει την φράση της ένας εξοργισμένος συνταξιδιώτης της φώναξε: Κοίταξε κακομοίρα μου μην τυχόν έρθεις πίσω και μας πεις ότι δεν υπάρχουν εισιτήρια γιατί θα σε σκίσω!
Ευτυχώς γι΄αυτήν και για μας υπήρχαν!


Φτάνοντας στην μύτη της μπότας της Ιταλίας  διαδραματίστηκε και το χαριτωμένο στιγμιότυπο που περιγράφω στο ποστ μου   ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΡΙΑΤΣΕ
Τέλος σε μια ψαροταβέρνα κοντά στην Ταορμίνα διέπραξα ένα έγκλημα καθοσιώσεως για την Ιταλική  κουζίνα όταν ζήτησα από τον  εστιάτορα λίγο τυράκι για την μακαρονάδα μου. Μου έριξε ένα φαρμακερό βλέμμα και εξοργισμένος μου είπε: A la marinara? και βέβαια δεν μου έφερε!
Σε αυτήν την ταβέρνα επικρατούσε γενικά μια χαλαρή διάθεση με αρκετό χαζολόι πρωτοστατούντος του αρχηγού μας, με αποτέλεσμα όταν πήγαμε να δούμε το θέατρο της Ταορμίνας αυτό να έχει κλείσει!


ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Α-ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ (La Spetzia, Βενετία, Μπολόνια, Φλωρεντία, Βερόνα ,Μιλάνο)




Η Ιταλία, όπως και η Ελλάδα, είναι μια χώρα στην οποία όσες φορές και να πας σε διάφορα μέρη της δεν μπορεί ποτέ να πεις ότι την έχεις δει όλη.
Για πρώτη φορά στην Ιταλία βρέθηκα στην θητεία μου ταξιδεύοντας με τα ναρκαλιευτικά στην La Spetzia όπως γράφω στο  Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 3-ΜΑΝΑ ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ 
Δυστυχώς λόγω του ότι υπήρχε ιδιαίτερα τεταμένη σχέση μεταξύ κυβερνήτη και ύπαρχου εύρισκε πλήρη εφαρμογή η ρήση όπου παλεύουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια. Οι άδειες εξόδου ήσαν περιορισμένης χρονικής διάρκειας και έτσι δεν μπόρεσα να πάρω το τραίνο και σε ¾ να βρεθώ στην  κοντινή Πίζα. Έτσι από αυτό το ταξίδι το μόνο που μου έχει μείνει είναι η όμορφη ακτογραμμή  της Δυτικής Ιταλίας και το πέρασμα κοντά από το νησί Στρόμπολι, με το ενεργό ηφαίστειο, που το είχε  κάνει  διάσημο ο Ρομπέρτο Ροσελίνι με την ομώνυμη  ταινία του με την Ίνγκριντ Μπέργκμαν.


Μου έχει μείνει επίσης ότι στην La Spetzia ήταν η πρώτη φορά που είδα σοφτ πορνό, όπως γράφω στο ποστ μου Η ΑΠΟΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΡΝΟ ΚΑΙ Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ ΣΤΟΥΣ ΘΕΑΤΕΣ ΤΟΥ ;
Ήταν από τα πρώτα  sexploitation film και είχε κάνει μεγάλο ντόρο τότε στην Ιταλία η προβολή του, αλλά όταν ήρθε αργότερα στην Ελλάδα, πέρασε απαρατήρητο λόγω του ότι είχαν αρχίσει και εδώ πλεον προβολές ταινιών αντιστοίχου περιεχομένου .


Εκείνα τα χρόνια όποιος πήγαινε στο εξωτερικό γινόταν και δέκτης διαφόρων αιτημάτων για ποικίλες αγορές.
Έτσι και εγώ φεύγοντας είχα την σαφή επιθυμία της νυν, αλλά τότε μέλλουσας συζύγου μου, να της πάρω μια καμπαρντίνα! Μάλιστα όταν έφτασα στην La Spetzia με περίμενε επιστολή της με απόκομμα από έγχρωμη φωτογραφία περιοδικού με το χρώμα που την ήθελε!
Τελικά βέβαια με τον  μισθό του επίκουρου σημαιοφόρου θα μπορούσα ίσως να αγοράσω μάλλον μόνο τα κουμπιά μιας καμπαρντίνας από αυτές που είδα στα καταστήματα, οπότε με μεγάλη απογοήτευση η σύζυγος αρκέστηκε σε μια ομπρέλα που της έφερα στο ίδιο όμως χρώμα με αυτό που της άρεσε!


Αυτός όμως που έμεινε ικανοποιημένος ήταν ο από τότε και αιώνιος παλίμπαις κουμπάρος  μου, που επιθυμούσε από παιδί διακαώς να αποκτήσει ένα ηλεκτρικό τρενάκι!  Περπατώντας μια μέρα στην πόλη είδα σε ένα παιχνιδάδικο στην βιτρίνα ένα τέτοιο, οπότε μπήκα στο κατάστημα και εξαντλώντας όλες τις ιταλικές μου γνώσεις είπα στον καταστηματάρχη : Ιο voglio un treno elettrico! Ενθουσιασμένος αυτός από τον ιταλομαθή ξένο άρχισε μια λογοδιάρροια στα ιταλικά  αλλά σύντομα απογοητεύθηκε όταν κατάλαβε ότι δεν καταλαβαίνω τίποτα από όσα μου έλεγε, πλην της ερώτησης του αν το θέλω για το παιδί μου!
Συγκατένευσα με το καλύτερο χαμόγελο μου γιατί τώρα άντε να του εξηγήσεις πως το «παιδί»  μου είναι ένας μαντράχαλος 25 χρονών ! 


Το δεύτερο ταξίδι ήταν στην ωραιότερη πόλη της Ιταλίας, ίσως και του κόσμου, την Βενετία στην οποία μείναμε μια ολόκληρη εβδομάδα και την γυρίσαμε όλη όπως και τα νησάκια της Μουράνο, Μπουράνο και Τορτσέλο.





 Μπορεί η πρόσφατη τότε ταινία του Τζέιμς Άιβορι Δωμάτιο με θέα να εκτυλίσσεται η υπόθεση της στην Φλωρεντία, όμως και το δικό μας δωμάτιο, σε ένα παλιό αλλά πολύ κεντρικό ξενοδοχείο, δίπλα στην πλατεία Σαν Μάρκο, είχε μια καταπληκτική θέα! Μόλις άνοιγες το παράθυρο το θέαμα ήταν μοναδικό!
Άνοιγε σε ένα στενό σοκάκι οπότε σε ενάμισι μέτρο απέναντι έβλεπες το ντουβάρι του απέναντι κτηρίου, ενώ στο δρομάκι κυκλοφορούσαν ο μάγειρος και οι παραγιοί του διπλανού εστιατορίου και εναπόθεταν τα σκουπίδια τους σε αυτό! Στο  εστιατόριο που τρώγαμε συχνά ήταν εντυπωσιακό ότι το γκαρσόνι, παρά το ότι το μαγαζί του βρισκόταν σε άκρως τουριστική θέση δεν ήξερε, σε αντίθεση με τα δικά μας σαΐνια, ούτε λέξη αγγλικά! Όμως ο πανέξυπνος Ιταλός μόλις καθίσαμε για πρώτη φορά  αμέσως πήρε χαμπάρι ότι είμαστε Έλληνες και αναφώνησε: Α, Greci molto pane molto acqua! και μας έφερε πάραυτα μπόλικο ψωμί και μια καράφα νερό!


Στην Βενετία είχαμε την τύχη να δούμε  σε ένα πανέμορφο κτήριο μια τεράστια συλλογή από έργα του τελείως πρωτότυπου αναγεννησιακού ζωγράφου Αρτσιμπόλντο.



Φεύγοντας από την Βενετία πήγαμε με το τραίνο και μείναμε στην Μπολόνια. Ήταν πρωτομαγιά και έτσι εκτός από τα μνημεία της πόλης βρεθήκαμε να χαζεύουμε και τους εορτασμούς της τότε κυρίαρχης εκεί αριστεράς, στην γι΄αυτό επονομαζόμενη  La Rossa Μπολόνια.


Ο επόμενος σταθμός μας ήταν η δεύτερη σε ομορφιά πόλη της Ιταλίας, η Φλωρεντία. Τι να πρωτοδείς όμως σε μια μέρα σε αυτή την πόλη-μουσείο; Ευτυχώς είχαμε την ευκαιρία να ξαναβρεθούμε σε αυτήν άλλες δυο φορές και έτσι να αποκτήσουμε τελικά μια πληρέστερη εικόνα της πόλης.
Η πρώτη σκέψη μας να επισκεφτούμε την  Γκαλερί Uffizi ναυάγησε αύτανδρη μπροστά στην τεράστια ουρά που βρήκαμε στην είσοδο.
Τελικά χάρις στο εύστροφο πνεύμα που με διακρίνει (διατί να το κρύψωμεν άλλωστε; όπως θα έλεγε και ο πατήρ Μητσοτάκης) καταφέραμε να μπούμε το μεσημέρι όταν τα πλήθη αντί της πνευματικής τροφής προτιμούν την ουσιαστική.


Έτσι μπορέσαμε εκ του σύνεγγυς και χωρίς στριμωξίδι να θαυμάσουμε την γέννηση της Αφροδίτης που από χρόνια είχα διακαή πόθο να δώ.


Στην συνεχεια επισκεφτήκαμε την όμορφη πόλη της Βερόνα στην οποία δεσπόζει στο κέντρο της η Αρένα, το ρωμαϊκό της αμφιθέατρο.
Δυστυχώς δεν μπορούσαμε να μείνουμε μέχρι το βράδυ που θα έδινε σε αυτό συναυλία η Τίνα Τάρνερ. Επειδή όμως στεναχωρήθηκε όταν  έμαθε ότι φύγαμε φρόντισε να έρθει αργότερα εκείνη  στην Αθήνα και έτσι την απολαύσαμε στην συναυλία της στο γήπεδο της ΑΕΚ.


Είναι αυτονόητο βέβαια πως δεν νοείται τουρίστας που βρίσκεται στην Βερόνα και σέβεται τον εαυτό του, έχοντας μάλιστα στο πλευρό του και την σύζυγο του, να μην επισκεφτεί το μέρος που συντελέστηκε η γνωστότερη ερωτική τραγωδία του Σαίξπηρ  Ρωμαίος και Ιουλιέττα, δηλαδή το υποτιθέμενο σπίτι της Ιουλιέττας με το περίφημο μπαλκόνι.
Έτσι λοιπόν και εμείς θαυμάσαμε το μπαλκόνι αυτό άσχετα αν μερικοί τώρα ισχυρίζονται ότι η λέξη μπαλκόνι εμφανίζεται στην αγγλική γλώσσα δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Σαίξπηρ!





Τελικά σε αυτό το ταξίδι επιστρέψαμε στην Ελλάδα από το Μιλάνο και αφού προλάβαμε να δούμε το Ντουόμο, την Γκαλερία και την Σκάλα.
Η ωραιότερη ανάμνηση πριν την επιστροφή ήταν η καταπληκτική ακουστική του ναού, καθώς επειδή ήταν Κυριακή είχε λειτουργία και το ακρόαμα της ψαλμωδίας ήταν από αυτά που σου μένουν χαραγμένα βαθιά στην μνήμη σου και ας έχουν περάσει πια 30 χρόνια από τότε.